سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

نومه در آخرالزمان

image_pdfimage_print

دوران غیبت امام زمان و زمان درد جانکاه و آزمونی عظیم است، فتته ها پیچیده و رنگارنگ و حفظ دین و ایمان بسیار سخت شده؛ رهرو صراط مستقیم کم و مسافر منزل غضب وضلالت بسیار، و تبلیغات این دو منزل هر کوی و برزن رافرا گرفته است؛ حال در این زمان و مکان حساس چه باید کرد تا خواسته و ناخواسته خود را درمسیر و جاده غیر خدایی ندید؟


یکی از تدبیرها خمول و گمنامی و به اصطلاح پایبندی به سیاست نومه است از دیدگاه حضرت پیامبر اکرم(ص) ابرار اخفیاء ونیکوکاران بی نام و نشان کسانی هستند که هرگاه غایب باشند کسی جویایشان نمی شود و وقتی حضور دارند کسی از انها دعوت نمی کند اینان شناخته شده نیستند، دل هایشان چراغ هدایت است و از هر تاریکی و ظلمتی خارج می گردند خدا نیکوکاران بی نشان خداترس رادوست دارد و محبوبترین بندگان نزد خدا اینانند و سلامتی و ترفیع نام در این نومه و گمنامی است. آری از دیدگاه سنت نبوی شخص و بنده خدا تا زمانی که مکان و جایگاهش شناخته نباشد در خیر و خوبی به سر می برد و اما همین که جایگاهش دانسته شد فتنه ای به سراغش آید که جز با عنایت خداوندی راه رهایی از آن نیست و فتنه گرفتارش کرده و به سوء عاقبت می کشاند. این حال گمنامی هدیه بسیار گرانقدری است که حضرت علی (ع) به کمیل می دهد، آنجا که می فرمایند:

«ای کمیل ارام باش وخود را شهره مساز وخویش را پنهان دار تا یاد تونکنند، علم بیاموز تا دانا شوی».
حال با توجه به این آموزهٔ علوی باید راه و رسم گمنامی و نومه را آموخت که امام علی(ع) این طبیب دوّار وحکیم حاذق در این جمله کوتاه یکی از رموز خمول وگمنامی را افشاء می کنند و آن هم تعلیم علم است.