سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

نیاز حداقلی به ظهور(۱)

image_pdfimage_print

استفاده صحیح از نعمتها که در معارف به آن «شکر» اطلاق میشود، طبق سنت الهی موجب افزایش نعمت شده و خداوند متعال بیشتر از قبل نعمتهایش را بر بندگان شاکرش سرازیر میکند، همین سنت الهی در موضوعیت ظهور نیز صادق است، به اینگونه که اگر مردم قدر بزرگترین نعمت الهی یعنی وجود مقدس «امام» و نعمت ولایت را بدانند، خداوند نیز این نعم عظیم را پی در پی به سوی بندگان گسیل داشته و آنان را به سمت هدف خلقتشان خواهد کشاند، اما در غیر اینصورت بدلیل کفران نعمت آنان را از نعمتهای بی بدیلش محروم خواهد ساخت تا نحوه صحیح نگرش و برخورد با این نعمت را آموخته و در عملکردشان نشان دهند.
نعمت عظمتی ولایت نعمتی است که برای سعادت دنیا و آخرت انسان پایه ریزی شده است اما تا عصر حاضر، این نعمت در جایگاه اصلیش نشانده نشده است، در طول تاریخ چه ظلمها و چه حرمت شکنیهایی که بساحت امامان معصوم(ع) روا گشته و آن بزرگواران را در نهایت مظلومیت به شهادت کشانده و رسانده اند.
اما خداوند متعال بدلیل عدم آمادگی مردم، آخرین ذخیره خود را از دیده ها غایب نگهداشته و تا شرایط برای ظهور توسط خود همین مردم فراهم نگردد، ظهوری اتفاق نخواهد افتاد، و دیگر قرار نیست امامی به قتلگاه کشیده شده و کربلایی دیگر اتفاق افتد، خداوند متعال در قرآن میفرماید:«… إِنَّ اللَّهَ لا یُغَیِّرُ ما بِقَومٍ حَتّىٰ یُغَیِّروا ما بِأَنفُسِهِم ۗ …»«… خداوند در احوال قومی تغییر ایجاد نمیکند تا خودشان در خودشان تغییراتی ایجاد کنند…».
دید عمومی نسبت به ظهور و نیاز عمومی برای فرج امام عصر، بسیار دید حداقلی میباشد، بعبارتی نیاز به امام در عموم جامعه نیاز در حد رفع حوائج و به سر و سامان رسیدن زندگی دنیوی است، در زمانی که از آن در روایات به آخرالزمان تعبیر گشته و از احوالات نگران کننده آن هشدارها رسیده و از مشخصات بارز آن:
سختی نگهداشتن ایمان مثل سختی نگهداشتن آتش در دست است
اجتماع جسمها و تن ها اما افتراق قلبها
پذیرایی و رویارویی مومن با مومن با آب دهان
و از میان رفتن حیا و…
میباشد، این نگاه حداقلی به ظهور و به تبع آن انتخاب نوع تلاش برای آن، ثمر بخش نخواهد بود.