سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

هفته کربلایی شدن

image_pdfimage_print

بی شک دیده های تمامی شیعیان و محبین حضرت اباعبدالله الحسین(ع) تا ظهور منتقم حضرت مهدی(ع)، به سبب عدم خونخواهی گریان بوده و اگر گهگاهی جشن و سرور و شادی برپا میشود، بحساب سفارش خود امامان علیهم السلام است. اما ایام محرم از جهت فصلی و مقطعی اوج این گریه ها و عزاداریها میباشد.
خونخواهی و فریاد بر سر ظالم یصورت فطری در نهاد انسان قرار داده شده است، اما بنابه دلایلی این فطرت در معرض خمول و پرده حجاب قرار گرفته است، که یکی ازین دلایل، جابجایی مفاهیم و الفاظ میباشد و از جمله این الفاظ که مورد تحریف قرار گرفته و معنای حقیقی از آن اتخاذ نمیشود، مفهوم “عزادار و عزاداری” است.
“عزادار ” در عرف بمعنای گریه کردن و بر سر و سینه زدن است، که با این توضیح، جابجایی از معنای حقیقی خود دیده میشود. “عزادار” در معنای حقیقی خود یعنی ” صبر بر عزیز از دست رفته” میباشد.
بعبارت دیگر برخورد مناسب در برابر عزیز از دست رفته. و این معنا در مورد حضرت اباعبدالله یعنی کار زینبی انجام دادن و فرهنگ زینبی را پیاده کردن.
دو عامل برای تحقق این امر لازم الاجراست:

لازمهٔ اول این صبر، توجه به جمله الگوی صبر حضرت زینب(س) “ما رایت الا جمیلا”، میباشد.

یعنی مصیبت از دست دادن عزیز زیبا دیده شود که اگر چنین شد صبر در معنای حقیقی خود جلوه گر خواهد شد.
لازمهٔ دوم توجه به تحقق موضوعاتی است که هدف و مراد و دغدغه عزیز از دست رفته بود. که در این فصل هم توجه به اهداف حضرت اباعبدالله(ع) و علت قیام ایشان از لحظه خروج تا شهادت و تمامی اتفاقات و برنامه هایی که در این سفر بوقوع پیوسته بود:
چرایی وقایع
چگونگی انتخاب سرزمین
مدل خیمه گاهها
مدل رفتار در “ایام مهادنه”(ایام اول محرم که نه صلح بود و نه جنگ)
نوع گفتمان حضرت با شخصیتهای مثبت و منفی
علت و نحوه چیدمان و آرایش لشکر در برابر دشمن
نوع برخورد با اهل حرم
شیوه های امر بمعروف و نهی از منکر حضرت
و….
که توجه به همه این موارد همگی، صبر در برابر عزیز از دست رفته میباشد، و مجلس عزاداری امام حسین(ع) یعنی یافتن راه و روش برخورد در برابر مصیبتهایی که بعد از شهادت حضرت در دنیا رخ داده است، که در صورت داشتن چنین خروجیهایی از عزاداریها، زمینه و شرایط ظهور منتقم خون اباعبدالله(ع) فراهم خواهد شد.