سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

هنر پزشکی…طبیب حاذق

image_pdfimage_print

یک پزشک وقتی قدم در عرصه طبابت می گزارد با سوگندی متعهد می شود که در راه نجات بیماران تلاش کند، بیمارانی از همه صنف و از هر جنس و طبقه، اما با یک نام، آن هم “بیمار”؛ بیماری که با هزار امید به پزشک مراجعه می کند و با اعتماد به او، مشکل روحی و جسمی خود را با او در میان می گزارد و تصمیم گیری درباره معالجه خود را به او می سپارد.

باید توجه داشت که در هر شغل و موقعیت و پستی، آنچه که آنرا زینت می بخشد و زیبا می کند و اعتماد را میان دو طرف تحکیم می بخشد، رفتار هنرمندانه و حس همدردی و محبت و رعایت کرامت طرف مقابل است، و برای همین است که هنر و هنر ارتباطات جایگاه ویژه ای در مباحث دینی دارد و در ایام گذشته بر همین اصل بود که پزشکی به جای آنکه علم باشد هنر محسوب شده و در عرف از آن به عنوان “طبیب حاذق” یاد می شد. لذا آن پزشکی که هنرمندانه با مریض ایجاد ارتباط نماید، طبیب حاذق و ماهر است.

متأسفانه امروزه از برخی بیماران خبرها و شکایت هایی به گوش می رسد که بسیار مایه تاسف و ناراحتی هست، مثلا در مورد برخورد یک پزشک شنیده می شود که بی سلیقگی و بی دقتی و بی هنری یک پزشک در گفتن نوع بیماری و یا خبر صعب العلاج یا بی علاج بودن بیماری، موجب وخیم گشتن حال بیمار و یا اضافه شدن بیماری روحی و افسردگی به بیماری آن مریض، شده است یا از آن بدتر غفلت و بی دقتی و یا عدم تسلط علمی بر بیماری بیمار، و تجویز دارو یا آمپول نامتناسب، منجر به مرگ او گشته و خانواده ای را داغدار و سوگوار می کند.

واقعاً آیا آن سوگندنامه و تعهدنامه کلیشه ای و لقلقه زبانیست؟
آیا یک پزشک از جهت قانونی و اخلاقی می تواند بدون هنر ارتباطی در مطب و در مقام معالجه قرار گیرد؟
یا چه عاملی موجب این اتفاقات و رویدادهای دلخراش و دور از تعهد و وجدان کاری می شود؟

در حالی که از ضروری ترین ویژگی های پزشک خوب:
♦حس بشر دوستانه
♦رفتار متعادل و مناسب با روحیه بیمار( داشتن سررشته ای از علم روانشناسی)، ارتباط هنرمندانه با بیمار
♦صبر و متانت
♦رفتار عاری از غرور و تکبر
♦امانتدار و حفظ اسرار مریض
♦و همدری می باشد تا او را در منظر بیمار و همراهان یک طبیب حاذق جلوه داده و ایشان با دعاهای خیر و امید به معالجه، مطب را ترک کنند.

همگی بیماران و حتی افراد سالم، پزشکی را مطالبه یا به دیگران معرفی می کنند که علاوه بر شرایط و خصوصیات ذکر شده، بدون توجه به موقعیت اجتماعی و اقتصادی بیمار، با او برخورد آمیخته با کرامت داشته و از او حمایت لازم را بکند. و از آن سو پزشکی موفق است که به وجود برتر از خود باور و یقین داشته باشد که در محضر اوست و هرچه می کند از او پوشیده نیست و این اعتقاد او را از غفلت و و تبعیض و بی تفاوتی به روحیه بیمار باز داشته و در انجام رسالتش نهایت دقت و ظرافت و هنر را به خرج دهد. و ناگفته نماند که هستند پزشکان بسیاری که بسیار ماهرانه و با وجدان کاری بالا و مخلصانه در راه نجات بیماران روحی و جسمی گذران عمر کرده و یک نام پرآوازه و نان صد در صد حلال برای خود کسب می کنند که درود و سپاس بر همه آنان…