سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

پایان متفاوترین ماه….

image_pdfimage_print

ماه مبارک رمضان در کنار تمام فضیلتهایش، خصوصیات ویژه ای دارد که آدمی را به تعجب وا میداشت، و همه و همه از رفتارهای میهمانان با این ماه کریم و شریف منبعث میشد.
این ماه تنها ماهی هست که همه بحساب خود رسیدگی میکردند….
تنها ماهی هست که هر مناجاتش تازگی خاص خود را داشت و مناجات کننده هرچند جملات تکراری میگفت اما گویا نخستین بار است آن حرفها را بزبان می آورد…
تنها ماهی است که خوف و امید را همگان در صفحه قلب خویش داشتند ….
تنها ماهی است که همه بفکر جبران مافات بودند….
تنها ماهی است که دیده ها بارانی و قلبها بهاری بود…
تنها ماهی است که تشنگی و گرسنگی، نه تنها از ایمان نمی کاهد، بلکه با تمناهای بیشتر و عاشقانه بر وسع ایمان می افزاید.
تنها ماهی است که لحظه هایش بدون عبادت، عبادت است…
تنها ماهی است که بی خوابیهای شبانه اش لذت بخش و خوابهای روزانه اش بی ضرر…
تنها ماهی است که مسیر قرب الی الله هموار و آسان و با سرعت طی میشود…
تنها ماهی است که همه با اختیار و رغبت، مطیع امر پروردگار خویشند…
تنها شهری است که کوچه وصلش، کوچهٔ بنی هاشم، و درب قربش، درب پر نور بیت علی(ع) است که اگر دق الباب کنی صدای فاطمه، اولین پاسخگوی ندایت میباشد…
تنها ماهی است که ارج ننهادن به علایق فروکاهنده و مخالفت با آنان، در آن اتفاق میافتد…
تنها ماهی است که مدیریت علاقه ها و اعتلای آنها را انسان می آموزد…
تنها ماهی است که آموزش و عمل با انگیزه ورغبت توأمان اتفاق میافتد…
تنها ماهی است که تنها خدا برای انسان مهم میشود….
و تنها شهری است که در پایانش پاداشی برای ساکنانش دارد و مقیمانش را به فطری پیوند میدهد که زمانهای متمادی برای بدست آوردنش زحمت و فرصت لازم بود….
آری شهر خدا فرصتی بود که وقتی می آمد همیشگی فرض میشد، ولی به ناگاه فراقش میرسد وتنها زیباییهایش در خیال می ماند و حسرت از دست دادنش در دل….
و این فراق چه سخت است و طولانی…
اما امید رسیدن به شهری با زیباییهای وافرش، تنها با قرابت و انسیت با یک وجود نورانی بقاء می یابد و آن نیست جز میهمان گرانقدر این ماه شریف حضرت مهدی(عج) که منشأ خیرات این ماه و ریشه فیوضات این برهه زمانی است و در حقیقت فلسفه روزه وصوم رسیدن به ولیّ و قرار یافتن در ظلّ ولایت ولیّ خداست…
خوشا به حال بندگانی پیوند با این وجود مقدس ایجاد کردند و رمضانشان را با این نعمت عظمی به رزق بدل نمودند و سرچشمه رحمت حق را در قلبشان برای همیشه به جوشش در آوردند…