سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

پیام اولین مراسم دعای ندبه بعد از ماه مبارک رمضان

image_pdfimage_print

صبح اولین جمعه ماه شوال است؛ تلفن گویا با یک بیت شعر، آدرس و ساعت شروع دعای ندبه را اعلام می نماید. دعای ندبه ساعت ۷ صبح شروع و ۱۰ صبح پایان می یابد. با دریافت آدرس دعای ندبه با شور و شوق فراوان در اول صبح به هیئت می روم، در اولین منظره جوانی را می بینم که با عشق فراوان و با شور جوانی جلوی درب منزلِ خود را به رسم استقبال از میهمانان آب پاشی می نماید . با سلام و علیک وارد منزل شده و صاحب خانه را مشاهده می کنم که با بیقراری، انتظار میهمانان حضرت ولیعصر (عج) را می کشد.
مراسم با تلاوت زیارت امام زمان (عج) در روز جمعه شروع و با شور و شوق فراوان دعای ندبه برگزار می شود. عجب دعایی است این دعا. بی قراران در اواسط این دعای پرشور سر از پا نشناخته و با سوز فراوان “لَیتَ شِعری أینَ استَقَرَّت بِکَ النَوی” را زمزمه کرده و صدای هق هق منتظران حضرت ولیعصر(عج) چند لحظه ای مانع ادامه تلاوت دعا می شود.
بی قراران حضرت ولیعصر(عج) با دعای ندبه قرار یافته و دعای ندبه به پایان می رسد. و بعد از مختصر پذیرایی، سخنران مراسم صحبت خود را با چگونگی حفظ دستاوردهای ماه مبارک رمضان و روزه داری آغاز و با استفاده از احادیث معصومین(علیهم السلام) یکی از عوامل ماندگاری حال و هوای روزه داری را حرص به فقه بیان میکند؛ یعنی انسان با حریص بودن به فقه و تعیین و تبیین جایگاه اعمال و رفتار خود در احکام خمسه شریعت و فقاهت [حرام ، مکروه ، مستحب ، مباح و واجب] می تواند از اندوخته های ماه مبارک رمضان برای دیگر ماه ها و فصول دررشد و کمال خود بهره ببرد.
حرص به فقه و نشاندن اعمال و رفتار خود در یکی از احکام خمسه مطرح شده ،در دنیای وانفسای امروز و دوران آخرالزمان خیلی اهمیت دارد و فرد را از گرفتار شدن به انواع و اقسام فتنه های آخرالزمان محفوظ می نماید و از افتادن در دام وتله های رنگارنگ شیطان سرکش و اسیر شدن به هوای نفس نگهداری می کند ولی افسوس که عوامل مختلف فرد مسلمان را از حرص به فقه باز می دارد و بی توجهی به دین و عدم اهمیت دادن به نوع رفتار و اعمال از دیدگاه فقه ،انسان را به سوی انواع گناهان خطرناک می کشاند و چه بسا افراد، بنام دین، اعمال و رفتار ضد دینی از خود بروز می دهند.
آری در جوامعی که مبلغان و گویندگان مذهبی سخن و کلام خود را با بیان مسئله از رساله ی عملیه مراجع دینی شروع نمی نمایند و تجار و پیشه وران علیرغم اصرار دین بر فقه آموزی بدون توجه به فقاهت و آموزش فقه به تجارت می پردازند و وقتی که اخلاق حرفه ای در حِرَف مختلف آموزش داده نمی شود و اساس خانواده بدون فقه خانواده شکل می گیرد و در رسانه ها به فقه اهمیت داده نمی شود؛ انتظاری جز این نیست.
راستی در جوامعی که مردم به خصوص جوانان از مراسم و هیئت های مذهبی گریزانند و برنامه ریزی آموزشی جذاب در مراکز رسمی و غیر رسمی در زمینه فقه و فقاهت انجام نمی گیرد چه باید کرد؟!