سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

پیر مدائن و غضب حضرت علی (ع)

image_pdfimage_print

اسراف و اتراف و خوش گذرانی در مکتب اسلام خیلی مذمّت شده و ائمه ی معصومین به آن خیلی حساس می باشند و علیرغم نهایت رحمت و عطوفت، در برخورد با مترفین به شدت برخورد کرده و اوج غضب و ناراحتی خود را نشان می دهند؛

چنانچه علی(ع) در روایتی می فرمایند:

« به من خبر رسیده که مردی از ساکنان مدائن پس از مسلمان شدن، از کافران پیروی کرده و جامه ای از خیّاط خانه ی مهم و بزرگ شهر گرفته و صبحگاهان خود را به مشک دان هایش خوشبو و شامگاهش را به عود هندی معطر کرده است و اطرافش را گل بوستانی فرا گرفته و آن را می بوید و فرش هایش را بر تخت های خود گسترانیده است. او پس از سپری کردن هفتاد سال چه بدبخت شده است؛ در پیرامون او پیرمردی است که از فرط پیری بر زمین می خزد و یتیمی است که از بد حالی و شدت گرسنگی به خود می پیچد اما او حتّی از پس مانده های غذای تلخش به وی نمی دهد.»
حضرت بعد از بیان اتراف این پیرمرد با نهایت صلابت می فرمایند:

«اگر خداوند مرا بر وی مسلّط فرماید همچون گندم می کوبم او را و بر وی حد مرتد جاری می کنم و سپس هشتاد تازیانه بر وی می زنم و راه عذر نادانی را بر او می بندم.»
با توجه به این روایت می توان گفت که هرکس باید به اقتضای سنّش رفتار نماید و بر پیرمردان شایسته نیست که مثل جوانان زیست کنند و هرگز نباید اتراف و اسراف در زندگی مؤمنان وجود داشته باشد و غفلت از احوال اطرافیان به شرط تمکّن و دارایی به منزله ی ارتداد بوده و چنین غافل مرتد است.
همچنین این روایت شکاف شدید طبقاتی را محکوم و یکی از عوامل آن را زیست مترفانه می داند و از دیدگاه امامان معصوم مترفان بسیار ذلیل بوده و حاکم اسلامی باید به شدت آنها را مجازات و تنبیه نماید.