سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

گریه بر حسین(ع) و رویشهای قلب

image_pdfimage_print

در راستای گریه بر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و فواید و اثرات دنیوی و اخروی آن، روایات بیشماری وارد است و متون ادبی و تاریخی در این زمینه مرقوم شده است.
اما آنچه که در عمومیت به آن توجه نشده، و یا کمترین توجه به آن معطوف شده است، چیستی و چرایی مجالس هست که در نتیجه این عدم توجه، شکوهمندی مجالس حضرت امام حسین(ع) با میزان گریه و نوحه آن مجلس سنجش میشود، غافل از اینکه در پرداخت به دیگر زوایای نهضت عظیم امام حسین(ع) گریه بعنوان ابزار میباشد نه هدف و غایت مجلس.
برای تحقق این امر مهم، یعنی رسیدن به فلسفه و مبانی عاشورا روشی که بیشتر میتواند موثر واقع گردد، برگشت به دین غریب و مبلغان غریبش با ابزار عقل و فطرت است. تطبیق واقعه عاشورا با مسائل دینی و عقلی انسان را در توجه به حقایق عاشورا کمک میکند.
توضیح اینکه، انسان بداند خوب و بد چیست و زیبایی و زشتی در چیست؟ و امام حسین (ع) برای بازگرداندن
کدامیک از این گزینه ها
و احیای کدامین حقیقتها
مبارزه با کدامین زشتیها و بدیها، دست به قیام زد آنهم بعد از احتجاجهای مستدل و قوی.
چرا حضرت بعد از نا امیدی از یارگیری فرمود:

«فارجعوا الی عقولکم…»…

تفکر در اینکه اگر به عمر شصت ساله خود باز میگشتند و تاریخ ابوسفیان و معاویه و خلفای جور، رجوع میکردند، و جنایتهای آنان را از خاطر میگذراندند، و به عقل می سنجیدند، چنین اتفاقی در تاریخ رقم نمیخورد و ولیّ خدا در روی زمین مظلومانه و در جنایتکارانه ترین صورت بشهادت نمیرسید.
باید توجه داشت که عقل در برابر جهل میباشد، اما نه جهلی که انسان به چیزی علم نداشته باشد، بلکه جهلی که قدرت تشخیص را از انسان ربوده و در عین دانستن و فهمیدن از روی جهالت انتخاب صحیح نداشته باشد.
لذا مجالس باید محملی برای شکوفایی فطرت و رشد عقل باشد و از ورای این مجالس راهکارهای عملی جهت مبارزه با ظلم و بی عدالتی و گناه و فساد، یادگرفته و در زمان مناسب بکار گرفته شود.