سحاب اندیشه

سایت سحاب اندیشه

یار مهربانم کو؟!

image_pdfimage_print

به نیمه ماه شوال رسیده ایم دوهفته است که ماه مبارک رمضان از بین ما کوچ کرده وبا فراقش بی تابمان نموده است، بیاد سحرها وافطارهای معنوی ان ماه افتاده و با خاطراتش زنده هستیم. عجب ماهی و شبها و روزهایی بود، صدای دعای جوشن کبیر و افتتاح و سحر و ابوحمزه ثمالی بر گوشمان طنین انداز است و ناله و گریه های شبانه مهمانان خدا عجب دیدنی بود؛ حیف که زود رفت با یک چشم زدنی خود را در شوال دیدیم.
حال بی تاب در فراق ضیافت الهی چه کنیم؟
در نهایت بی تابی از این جدایی یک لحظه چشمم به ارمغان و تحفه این ماه مبارک یعنی کتابچه کوچک بنام “آوای منتظران”( صندوق دعا) افتاد که در بین کتابهای موجود در قفسه کتابخانه خود نمایی میکرد، با شور و شعف برای تسکین خود از فراق ماه رمضان وصوم، کتاب مذکور را بدست گرفته وبا تداعی خاطرهٔ دریافت این کتاب در شب قدر، آن را تورق کرده و بطور اتفاقی دعای ۲۵۱ کتاب جلب توجه کرد که چنین دعا میشود: «خدایا حضرت مهدی عج که زبان گویای توست به سخن در آور».
این دعا سخت متاثرم کرد. بحق به یاد مظلومیت و غربت حضرت باید ناله ها کرد، چرا که در این دوران غیبت، مهدی موعود خاموش است و ساکت.
راستی با کی صحبت کند؟
با چه کسی درد دلش را بیان کند؟
به چه کسی خواسته اش را بگوید؟
آیا گوشی واقعا با فراغت کامل آماده است حرف دل مولا را گوش کند؟
آیا کسی بفکر مولا میافتد تا این فراز دعا را با توجه کامل از خدا بخواهد؟
اصلا این همه فتن آخرالزمان درد عظمای سکوت امام رابر اذهان تداعی میکند؟؟؟
آری اگر مولا به سخن بیاید چه حالی در جهان وجهانیان ایجاد میشود؟
چه ولوله ای برپا میگردد؟
خدایا به حرمت آل عبا دعای ۲۵۱ کتاب “آوای منتظران” را به استجابت برسان.
»»» الهی امین «««